fototekst >>

VOLWASSEN KINDEREN I, II, III, IV, V.


Deze beelden zijn gemaakt naar aanleiding van wat ik door de jaren heen heb mogen leren van mijn oudste dochter, die nu officieel volwassen is.

Al voordat ik zwanger raakte van haar heeft ze op een bijzondere wijze mij ontvankelijk gemaakt voor haar komst en haar komst aangekondigd en mij in de geest voorbereid.
Als ouder ontdekte ik in haar babytijd dat ze een volwassen geest was die er heel veel moeite mee had om in een baby- en kinderlichaam te leven, wat haar beperkte. Ze was zich ervan bewust dat ze dingen kon die ze niet kon doen door de beperkingen van baby en kind zijn. Dat frustreerde haar, maar ook mij, want hoe ga je daar mee om.
Met vallen en opstaan heb ik daar mijn weg in gevonden en naarmate ze meer vrijheden kreeg door de jaren heen, kwam ze steeds beter in haar vel te zitten.
Ze heeft mij laten zien dat, baby’s en kinderen geen baby’s en kinderen zijn zoals wij ze willen zien en dat het wijze geesten zijn die ons een spiegel komen voorhouden. Zij komen ons iets leren, ze leren je dat je via je intuïtie werkelijk contact met ze kunt maken en weten wat er in ze omgaat. Zij maken ons duidelijk wat werkelijk belangrijk is in het leven en dat zij vanuit hun hart en gevoel leven i.p.v. vanuit hun verstand en zij laten zien dat wij dit ook moeten doen, anders kun je niet met hen communiceren.
Wij ouders horen ze van baby zijn tot volwassenheid te begeleiden, wij behandelen ze als kinderen maar wij zijn in wezen de kinderen.
Wij gedragen ons als ouder, leraar etc., maar zij zijn de ouder, leraar etc.
Zij laten ons zien dat de wereld rigoureus veranderd moet worden, ons hele opvoedingssysteem is aan verandering toe.
Mijn dochter is een zgn. A.D.H.D kind, dat betekent niet dat zij iets mankeert, maar zij en vele met haar zijn zo geprogrammeerd om ons heel erg wakker te schudden. Om ons duidelijk te maken dat de wereld zoals hij nu is verandert dient te worden. Als wij goed luisteren met onze intuïtie wijzen zij ons de weg.
Zij hebben er geen behoefte aan om nog langer braaf te moeten leren wat in hun ogen er niet toe doet, wat ze al weten en wat ze geen geestelijke groei geeft.
Zij maken ons bewust dat het zo niet langer meer kan.
Zij willen en kunnen zich niet meer aanpassen aan een maatschappij die in wezen niet echt is, die een en al masker is en op de buitenkant gericht.
Daarom zijn ze zgn. moeilijk opvoedbaar maar in wezen zijn al diegenen die niet naar hun kunnen luisteren moeilijk opvoedbaar.
En al diegenen die niet begrepen en gehoord worden zoeken hun vlucht in verdovende middelen en of criminaliteit, maar wie brengt ze eigenlijk zover.

Volwassen kinderen.
Mijn werk heeft iets kinderlijks, omdat ik mezelf zie als een kind, een kind van het licht, een kind van liefde, een kind wat valt en opstaat, zich bezeert en herstelt, die zoekt en vindt. Die zich verbonden voelt met het geheel. Die door het leven danst en zingt, huilt en lacht, maar die bovenal ontvankelijk is net als kinderen.
De volwassen kinderen hebben de komische, vrolijke, koddige uitstraling en ontvankelijkheid van kinderen en de wijsheid van volwassenen.
 

Back to Overview