fototekst >>

Perfectionistische kleerscheuren


Het liefst zou ik door het leven wandelen zonder pijn, verdriet, honger, armoede, haat, jaloezie, ruzie en andere ellende. Dat is echter een fantasie.

Eigenlijk ben ik een perfectionist. Het heeft me jaren geduurd voordat ik dat zelf door had. Ik was keihard voor mezelf, alles wat ik deed vond ik niet goed genoeg, er mankeerde altijd wel iets aan en in mijn ogen kon het altijd beter.
Tegelijkertijd was ik ook zo ambitieus om het nog beter te doen, totdat het perfect was. Maar het wordt nooit perfect, ondanks al mijn pogingen. Of misschien is het al perfect maar zie ik het niet.

Ik ben zodanig met mijn leven bezig dat ik geen fouten wil maken, alles moet meteen goed zijn. Je durft geen stappen te zetten of risico’s te nemen zonder dat je eerst alle mogelijkheden en eventuele moeilijkheden overdacht  hebt. Pas als je denkt zeker te weten hoe het resultaat zal worden dan pas zet je de stap en neem je de beslissing.
Is het resultaat dan volgens wens. Nee, want het leven heeft allerlei onverwachte wendingen en intermezzo’s voor je in petto, waar je mee moet zien te dealen.
Bijv.:
Bij mij moet alles schoon en ordelijk zijn wil ik goed en in harmonie kunnen functioneren.
Dus word ik met het tegenovergestelde geconfronteerd, zoals met chaoten en smeerkezen, zie daar maar eens vreedzaam en in harmonie mee om te gaan en te leven. Ik lijk ze aan te trekken als bijen op honing.
Zo zou ik nog veel meer voorbeelden kunnen noemen.
En ik maar proberen anderen aan te passen aan mijn perfectionisme. Heb niet de illusie dat me dat lukt.
Je zou dus kunnen zeggen dat ik moeite heb met chaoten, maar andersom geldt hetzelfde. Chaoten trekken gestructureerde perfectionisten zoals ik aan en hebben moeite met mij. Zij begrijpen mijn behoefte aan perfectionisme en structuur niet, ik begrijp hun behoeft aan chaos niet en dat ze niets opruimen. Ik raak er zelfs compleet van overstuur als ik moet functioneren in een voor mij chaotische omgeving of moet samenwerken met mensen die niet duidelijk zeggen wat ze bedoelen of willen en geen structuur hebben. Chaoten worden gek van mijn gestructureerde, ordelijke aanpak.

Wanneer ik beelden maak word ik regelmatig geconfronteerd met de lessen die ik in mijn leven hoor te leren. Voor mijn doen  ben ik door de jaren heen al heel wat experimenteler aan het werken en durf ik meer risico’s te nemen.
Ik weet inmiddels dat het niet erg is om fouten te maken en je ervan kunt leren, het verrijkt je zelfs in geestelijk opzicht. Nu zie ik het als uitdagingen om nieuwe dingen te ontdekken.

Zo ook met deze reeks kledingstukken.
Als een echte coupeuse heb ik patronen op schaal getekend en in klei uitgewerkt, als ware de klei een lap stof, echter klei heeft heel andere materiaaleigenschappen dan stof.
De eerste reeks was een uitproberen van wat kan ik wel en niet volgens deze werkwijze in klei kan vertalen. Vandaar dat ik  een rok, jurk, jasje, broek, kraag, muts en mouwen heb uitgetest. Deze reeks heb ik tevens gebruikt om zelfgemaakte roodglazuren uit te testen in combinatie met zwart en pigmenten, alles elektrisch gestookt.

In de tweede reeks ben ik me meer gaan richten op de vormgeving van avondjurken die ik wilde raku stoken. Ik wist dat deze werkwijze in klei risico’s met het raku stoken kon opleveren, maar ik vond het een uitdaging om het toch te proberen.

 

Deze reeks is tevens de eerste reeks die ik in onze zelfgemaakte raku oven, zelfstandig heb gestookt.
Het was een avontuur op zich en alle 5 de jurken zijn met kleerscheuren uit het proces gekomen.

Als perfectionist zou ik nu kunnen zeggen dat het totaal mislukt is, maar dat zeg ik niet. Ik vond het wel jammer, maar tegelijkertijd ook weer niet, ze waren namelijk niet aan gruzelementen, sommigen zitten zelfs nog aan elkaar vast en het zijn mooie scheuren. Als beeldend kunstenaar kijk je ook met andere ogen naar de dingen ik zag meteen nieuwe mogelijkheden en kreeg de volgende gedachte:

Zonder kleerscheuren komt niemand door het leven en een kleerscheur betekent niet het einde van de wereld of van je leven, het laat je anders naar de dingen kijken (ik vond het zelfs mooier met als zonder scheuren), Het opent nieuwe mogelijkheden.

De kleerscheuren heb ik kunnen lijmen (meteen een lijmsoort uitgetest) en zijn nu een onderdeel van het geheel geworden, je mag ze zelfs zien.

Imperfectie is ook een vorm van perfectie, want wat is perfectie, dat is een beeld wat je zelf bepaalt, dus kun je dat beeld ook veranderen.
Ik ben er weer wat wijzer van geworden, want de breuken lieten me zien dat iets dan toch net zo mooi of mooier kan zijn en dus ook perfect is.

Net als de chaoten die ik aantrek me laten zien dat hoe zij zijn net zo goed schoonheid, orde en perfectie is. Het is maar net van welke kant je iets bekijkt. Een chaoot is in wezen net zo perfectionistisch als de perfectionist in wezen chaotisch is.
Met mode proberen we vaak de zgn. imperfectie van ons lichaam of ons karakter  te verhullen, maar in wezen lukt dat niet.
Mode is bezig zijn met de buitenkant en het zou eigenlijk een reflectie horen te zijn van onze binnenkant of die horen te versterken.
Dat is wat ik met deze beelden probeer uit te beelden.
Zelfs als er een scheur in zit doet dat geen afbreuk aan je karakter, het maakt het juist mooier omdat het doorleeft is en “Niemand zonder kleerscheuren door het leven komt”.

Mode wordt gebruikt als een leeg wegwerpartikel, terwijl er zoveel mensen aan gewerkt hebben om er iets bijzonders van te maken en de toekomstige drager een goed gevoel over zichzelf te geven.
Dat zou meer gewaardeerd mogen worden. Waarom doe je maar een seizoen met kleding. Waarom holt de modewereld zichzelf voorbij door elk seizoen met geheel nieuwe collecties te komen.
Een goed zittend, mooi afkledend kledingstuk verdient het om vaker gedragen te worden desnoods totdat er kleerscheuren in komen en daarom verdient het een eigen plaatsje als beeld op of in de kast (met kleerscheuren en al), om je eraan te helpen herinneren.
 

Back to Overview